पुन्हा एकदा दिवाळी…

पुन्हा एकदा दिवाळी…

ओळीत मांडून पणत्या, रचून दिव्यांची आरास

लखलखाट घरोघरी, उन्मेषाचे कारण आहे तसे खास 

घनघोर रणकंदन घडले दूर देशी असुर सेनेचे,

रामराया परतले होते आज, पतन करून दशाननाचे

चौदा वर्षाचा वनवास घडला कैकेयीच्या हक्कासाठी,

कांचनमृगा मागे धावले श्रीराम जानकीच्या हट्टापायी. 

समुद्रापार लंकेस घेवोनि गेला सीतामाईस क्रूरकर्मा, 

त्रेतायुगातील पापाचा घडा भरू लागला होता त्याचा आता.

घेऊन सोबतीला जांबुवंत आणि महावीर हनुमंत,

“जय श्रीराम” म्हणताच चढे स्फुलिंग, अन दुमदुमे आसमंत.

सागरसेतू बांधून तरंगता, वानरसेना घुसली लंकेत आरपार, 

सोडवून आणलेच प्राणप्रियेस, जाऊन थेट समुद्रापार.  

सुखद वाटे आता तो संघर्ष, ती पर्णकुटी अन वनवास, 

असह्य होत होता कबरी खालचा विजनवास

घनघोर रणकंदन घडले ह्याच देशी पुन्हा एकदा,

माझा रामलल्ला परतला, त्याच्या घरी पुन्हा एकदा.

ओळीत मांडून पणत्या, रचून दिव्यांची आरास

लखलखाट घरोघरी, उन्मेषाचे कारणच तसे आहे 

पुन्हा एकदा खास…

-अभिजीत जोगदेव

( २०२४ ची दिवाळी खास आहे. अयोध्येतील राम मंदिर पुनर्निर्माण पूर्ण झाले आहे आणि रामलल्ला त्यांच्या जन्मभूमीत दिमाखदारपणे पुन्हा एकदा परतले आहेत…पुन्हा एकदा दिवाळी!)

चिरंजीवी

तारुण्याच्या पहाटे नको असलेला हा एकटेपणा,

संधिकाली त्यालाच गिळून आता मारतोय मला मिठी,

सर्व उत्तरे बरोबर आली तरी हा ब्रह्मराक्षस भित्याच्या पाठी.

तारुण्याच्या बहरात, तिचं हितगुज सांगणारी समुद्राची ती गाज,

अशा संध्याकाळी, दूर ढकलून मला

कशी म्हणू शकते, जवळ नको येऊ आज?

गिळून तळपत्या एकुलत्या एक सूर्याला, 

भूक नाही भागली हया अथांग सागराची,

आता मागत आहे आहुती, माझी आणि माझ्या एकटेपणाची.

भळाळती जखम घेऊन भाळी, बसला खडकावरी 

युगानुयुगे असह्य चिरफाड जेंव्हा होईल जीवाची

तेंव्हाच मिळे अश्वत्थाम्याला मुक्ती, कलियुगाच्या अंती.

आणि त्यानंतर उरलेला त्याचा तो एकटेपणा, तोच खरा चिरंजीवी…

अभिजित जोगदेव

Marathi to English translation by Edge Copilot

(What a stunning effort by AI's capability, enjoy the English version without losing essence of the Marathi poem)

Immortal Solitude

In youth's bright morn, solitude was scorned,

Now in twilight's turn, by it, I'm adorned.

Though answers learned, behind fear's wall, the demon yearned.

In youth's high tide, the sea's caring guide,

In twilight's slide, pushing me aside,

How can it chide, "Don't join the ride"?

Devouring the lone sun in its sweep,

The ocean's hunger, vast and deep,

Now asks for myself & my solitude to keep.

With festering wounds, on the ledge,

When life's tear is on the edge,

Only then, Ashwatthama's release will pledge.

And then, his solitude will be free, the true immortal it will be...