चिरंजीवी

तारुण्याच्या पहाटे नको असलेला हा एकटेपणा,

संधिकाली त्यालाच गिळून आता मारतोय मला मिठी,

सर्व उत्तरे बरोबर आली तरी हा ब्रह्मराक्षस भित्याच्या पाठी.

तारुण्याच्या बहरात, तिचं हितगुज सांगणारी समुद्राची ती गाज,

अशा संध्याकाळी, दूर ढकलून मला

कशी म्हणू शकते, जवळ नको येऊ आज?

गिळून तळपत्या एकुलत्या एक सूर्याला, 

भूक नाही भागली हया अथांग सागराची,

आता मागत आहे आहुती, माझी आणि माझ्या एकटेपणाची.

भळाळती जखम घेऊन भाळी, बसला खडकावरी 

युगानुयुगे असह्य चिरफाड जेंव्हा होईल जीवाची

तेंव्हाच मिळे अश्वत्थाम्याला मुक्ती, कलियुगाच्या अंती.

आणि त्यानंतर उरलेला त्याचा तो एकटेपणा, तोच खरा चिरंजीवी…

अभिजित जोगदेव

Marathi to English translation by Edge Copilot

(What a stunning effort by AI's capability, enjoy the English version without losing essence of the Marathi poem)

Immortal Solitude

In youth's bright morn, solitude was scorned,

Now in twilight's turn, by it, I'm adorned.

Though answers learned, behind fear's wall, the demon yearned.

In youth's high tide, the sea's caring guide,

In twilight's slide, pushing me aside,

How can it chide, "Don't join the ride"?

Devouring the lone sun in its sweep,

The ocean's hunger, vast and deep,

Now asks for myself & my solitude to keep.

With festering wounds, on the ledge,

When life's tear is on the edge,

Only then, Ashwatthama's release will pledge.

And then, his solitude will be free, the true immortal it will be...